Kompozytor, pedagog, publicysta. Studia w zakresie teorii muzyki i kompozycji ukończył w Konserwatorium Warszawskim w 1939 roku. Pierwsze lata powojenne spędził w Katowicach, a od roku 1948 związał się na stałe z Wrocławiem. Prowadził bardzo intensywną działalność pedagogiczną. Przez ponad dwadzieścia lat uczył równocześnie w Państwowej Szkole Muzycznej II stopnia oraz w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej - dziś Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego.
Pracował również na stanowisku ministerialnego wizytatora szkół muzycznych Dolnego Śląska.
Z czasem ograniczył dydaktykę do wykładów
w PWSM, gdzie jego specjalnością była kompozycja, harmonia, kontrapunkt i analiza dzieła muzycznego. Sprawował też kolejno funkcje dziekana Wydziału Wychowania Muzycznego, Wydziału Instrumentalnego
oraz Wydziału Kompozycji, Teorii Muzyki
i Dyrygentury, a także kierownika katedr.
Bogaty i różnorodny dorobek twórczy Ryszarda Bukowskiego obejmuje formy symfoniczne, koncertujące, wokalno-instrumentalne, kameralne, solowe, dzieła sceniczne, muzykę teatralną i filmową. Najważniejsze utwory to m.in. siedem symfonii,
dwa koncerty fortepianowe, koncert na trąbkę, kwartety smyczkowe, Capriccio na sopran i orkiestrę, Fresk symfoniczny, Pasja wg św. Marka, dramat muzyczny Pierścień wielkiej damy, Spotkania w czasie na chór
i orkiestrę. Systematycznie publikował recenzje i artykuły o tematyce muzycznej w prasie Dolnego
i Górnego Śląska. Wydał podręcznik Metodyka nauczania form muzycznych (PWM, 1968).
Od 19 maja 1992 roku jest patronem Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia we Wrocławiu.
Wykorzystano fragmenty publikacji „Podwale” 1947-1997. 50 lat Państwowej Szkoły Muzycznej
II stopnia im. Ryszarda Bukowskiego we Wrocławiu autorstwa Doroty Kanafy