Historia szkoły

Z inicjatywą założenia szkoły muzycznej w odbudowującym się po wojnie Wrocławiu wystąpił w 1947 r. Zygmunt Nowicki – pedagog i dyrygent ze Lwowa. On też objął funkcję pierwszego dyrektora. W 1950 r. w wyniku upaństwowienia szkół muzycznych i oddania ich pod zarząd Ministra Kultury i Sztuki nastąpiła reorganizacja szkolnictwa. Szkole przy ul. Podwale nadano nazwę: Państwowa Średnia Szkoła Muzyczna.

Szkoła pracowała w bardzo trudnych warunkach, ale mimo trudności szybko się rozwijała. Kompletowano instrumentarium, staranne dobierano kadrę pedagogiczną, którą stanowili między innymi: Ryszard Bukowski (dyrektor szkoły w latach 1948-1951), Maria Tomaszewska, Janina Broniewska, Ryszard Bakst, Maksymilian Zimoląg, Melania Sacewiczowa, Waleria Jędrzejewska, Franciszka Platówna i Piotr Łoboz.

W latach pięćdziesiątych szkoła dawała możliwość eksternistycznego uzyskania dyplomu, co w czasie powojennym było dla wielu muzyków sprawą bardzo istotną. W zorganizowanych w szkole ogólnopolskich przesłuchaniach dla uczniów klas skrzypiec uczestniczyła m. in. Kaja Danczowska wraz ze swoja nauczycielką Eugenią Umińską.

W 1966 r. nazwę szkoły zmieniono na: Państwowa Szkoła Muzyczna II stopnia, a na stanowisko dyrektora powołano panią Ewę Kofin – pedagoga i publicystę. Za jej kadencji szkoła nadal kształciła zawodowych muzyków, zaczęła też jednak spełniać rolę umuzykalniającą. Otwarto klasy gitary i akordeonu – instrumentów popularnych wśród amatorsko grającej młodzieży.

W 1985 r. rozpoczęto pierwszy od powojennych czasów remont szkoły. Dyrektor Ewie Targońskiej udało się pogodzić prace remontowe z normalnym trybem zajęć. W tym samym czasie wzbogacono instrumentarium szkoły o fortepian, instrumenty dęte i smyczkowe.

W latach dziewięćdziesiątych dyrektorem szkoły został pan Zygmunt Komuszyna, który wykorzystał szanse na rozwój, jakie przyniosły czasy przemiany ustrojowej. W 1992 r. wydarzeniem artystycznym stał się konkurs wokalny im. Franciszki Platówny oraz mistrzowskie kursy pianistyczne prowadzone przez Aleksieja Orłowieckiego z Sankt Petersburga. W życie wcielane były nowatorskie pomysły: w 1992 r. powstał Wydział Teoretyczno-Pedagogiczny, a w 1993   Międzywydziałowa Sekcja Muzyki Dawnej. Wielkim osiągnięciem dyrektora Zygmunta Komuszyny było pozyskanie dla szkoły w 1996 r. sąsiedniego budynku przy ul. Podwale 69. Podczas „powodzi tysiąclecia” pan dyrektor ocalił cenne fortepiany i instrumenty perkusyjne, a w następnych latach przeprowadził remont szkoły, zaś w 2000 r. biblioteki. W 1992 r. z jego inicjatywy nadano szkole imię Ryszarda Bukowskiego.

W 2002 r. dyrektorem została pani Anna Jabłońska. Za jej sprawą powstała Szkolna Orkiestra Dęta. Pani dyrektor niemało przysłużyła się też Sekcji Instrumentów Klawiszowych – udało się jej pozyskać dla szkoły cenne fortepiany, organy i klawesyn. Skutecznie pozyskiwała też fundusze na prace remontowe (m. in. wymiana okien na stylowe drewniane w sąsiednim budynku). W 2003 r. ruszyła I edycja Wrocławskiego Festiwalu Młodych Muzyków „Classic Premiere”, którego pomysłodawcą była prof. Olga Rusina, a  wspołorganizatorem szkoła. Celem przedsięwzięcia  było umożliwienie młodym artystom solistycznych występów z towarzyszeniem orkiestry.

W latach 2012-2015 obowiązki dyrektora pełnił pan dr hab. Piotr Rojek, którego wielkim sukcesem było pozyskanie funduszy na remont i przebudowę drugiego budynku szkoły. Pan dyrektor przeprowadził też całkowitą modernizację strony internetowej, którą właśnie Państwo przeglądacie.


Wykorzystano fragmenty publikacji „Podwale” 1947-1997. 50 lat Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia im. Ryszarda Bukowskiego we Wrocławiu autorstwa Doroty Kanafy